Ελένη Φιλίνη: «Η δεκαετία του ’80 είχε όνειρα – αυτό είναι που μου λείπει περισσότερο σήμερα»

Η Ελένη Φιλίνη είναι από τις ηθοποιούς που έχουν συνδέσει το όνομά τους με μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού θεάματος, με πορεία που ξεπερνά τις τέσσερις δεκαετίες σε θέατρο, κινηματογράφο, τηλεόραση, βιντεοταινίες και τραγούδι. Στην παρακάτω συνέντευξή, μιλά για τη διαδρομή της στην υποκριτική, τα πρώτα της βήματα, τις συνεργασίες που τη σημάδεψαν, την εποχή των βιντεοταινιών, τη σχέση της με τη δημοσιότητα, αλλά και τη σημερινή πραγματικότητα για τους νέους ηθοποιούς.

 Πώς θυμάστε τα πρώτα σας βήματα στον χώρο της υποκριτικής;

Ξεκίνησα από πολύ μικρή ηλικία. Ο χορός ήταν η πρώτη μου μεγάλη αγάπη και ήδη από τα 15 μου χρόνια συμμετείχα επαγγελματικά σε επιδείξεις μόδας και τηλεοπτικά σόου. Μετά το σχολείο μπήκα στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη και από τότε η καθημερινότητά μου ήταν γεμάτη δουλειά, σπουδές και πρόβες. Το βράδυ χόρευα, πήγαινα στη σχολή και παράλληλα εργαζόμουν γιατί έπρεπε να συντηρήσω τον εαυτό μου. Ήταν δύσκολα χρόνια, αλλά και πολύ όμορφα.

 Ποια συνεργασία ξεχωρίζετε περισσότερο από την πορεία σας;

Η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό είναι με τον Ντίνο Ηλιόπουλο. Ξεκίνησα μαζί του στις «Θεσμοφοριάζουσες» και είχα την τύχη να κάνουμε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος και ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Η ευγένεια σε όλο της το μεγαλείο. Από εκεί και πέρα αισθάνομαι πραγματικά τυχερή γιατί συνεργάστηκα με πολύ μεγάλους ηθοποιούς, όπως ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Κώστας Βουτσάς, ο Στάθης Ψάλτης, ο Σωτήρης Μουστάκας, ο Κώστας Ρηγόπουλος, ο Γιώργος Κωνσταντίνου και πολλοί ακόμη.

Φωτογραφία από την παράσταση “Θεσμοφοριάζουσες” (1978)

Τι σας δίδαξε αυτή η μακρόχρονη πορεία στον χώρο;

Με δίδαξε ότι σε αυτή τη δουλειά πρέπει να είσαι στρατιώτης. Χρειάζεται υπομονή, επιμονή και γερό στομάχι. Δεν είναι ένας εύκολος χώρος και πολλές φορές δοκιμάζει τις αντοχές σου. Αν δεν αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις, δύσκολα μπορείς να αντέξεις για πολλά χρόνια.

 Πώς βιώσατε την περίοδο της μεγάλης δημοσιότητας;

Δεν με τρόμαξε ποτέ. Ίσως γιατί τίποτα δεν ήρθε ξαφνικά στη ζωή μου. Η αναγνωρισιμότητα ήρθε σιγά-σιγά, βήμα βήμα. Δεν έγινα γνωστή από τη μία μέρα στην άλλη. Έγινε σκαλί-σκαλί και ποτέ δεν άφησα τη δημοσιότητα να μου αλλάξει τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου. Κάνω μια δουλειά όπως όλοι οι άνθρωποι.

 Υπάρχει κάτι που σας λείπει από εκείνη τη χρυσή εποχή;

Ναι, μου λείπει η ίδια η εποχή. Η δεκαετία του ’80 είχε όνειρα. Υπήρχε αισιοδοξία, υπήρχε η αίσθηση ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. Αυτό είναι που μου λείπει περισσότερο σήμερα. Όχι μόνο στον χώρο μας, αλλά γενικότερα στη ζωή.

Πώς θυμάστε την εποχή των βιντεοταινιών;

Με πολλή αγάπη. Ήταν μια περίοδος που άφησε έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό κοινό. Θυμάμαι ιδιαίτερα την επιτυχία της ταινίας «Η γυναικάρα με τα πράσινα», που σημείωσε εντυπωσιακές πωλήσεις. Νιώθω πραγματικά τυχερή που έζησα αυτή την εποχή και που υπήρξα μέρος της.

Πόσο διαφορετικός ήταν ο ρυθμός δουλείας στις βιντεοταινίες σε σχέση με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση;

Όχι όσο πιστεύει ο κόσμος. Έχω ακούσει κατά καιρούς διάφορα, όμως στις παραγωγές που συμμετείχα υπήρχε επαγγελματισμός και σοβαρή δουλειά. Συνεργάστηκα με σημαντικούς σκηνοθέτες και εξαιρετικούς ηθοποιούς. Οι περισσότερες ταινίες γυρίζονταν μέσα σε δεκαπέντε με είκοσι ημέρες και ήταν αξιοπρεπέστατες παραγωγές. Άλλωστε, σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί της εποχής πέρασαν από τις βιντεοταινίες.

 Αν γυριζόταν σήμερα μια νέα βιντεοταινία με αισθητική των ’80s, θα συμμετείχατε;

Με χίλια!!!

Πώς βλέπετε την εξέλιξη της ελληνικής τηλεόρασης;

Πάντα υπήρχαν καλές και λιγότερο καλές δουλειές. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Εξακολουθούν να γίνονται αξιόλογες παραγωγές με εξαιρετικούς συντελεστές. Πρόσφατα συμμετείχα σε σειρά της ΕΡΤ και αισθάνομαι πολύ τυχερή για τη συνεργασία μου με ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν.

 Τι είναι αυτό που σας κρατά κοντά στο τραγούδι;

Το τραγούδι είναι ένα κομμάτι της ζωής μου εδώ και πολλά χρόνια. Στο θέατρο και στην τηλεόραση υπηρετώ έναν ρόλο. Στο τραγούδι, όμως, είμαι η ίδια η Ελένη. Είναι η πιο άμεση επαφή μου με τον κόσμο και αυτό είναι κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα.

Πιστεύετε ότι οι νέοι ηθοποιοί έχουν σήμερα περισσότερες ευκαιρίες;

Οι πόρτες ίσως ανοίγουν πιο εύκολα απ’ ό,τι παλιά, κυρίως λόγω της εικόνας και των νέων μέσων. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι πολύ πιο δύσκολο να επιβιώσει κάποιος αποκλειστικά από αυτό το επάγγελμα. Στη δική μου εποχή μπορούσες να ζήσεις από το θέατρο. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ πιο απαιτητικά για ένα νέο παιδί που ξεκινά.

Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε ότι σας αντιμετώπισαν επιφανειακά λόγω της εμφάνισής σας;

Βεβαίως. Όταν μια γυναίκα έχει έντονη εμφάνιση, αρκετοί μένουν μόνο στην επιφάνεια και δεν βλέπουν τον άνθρωπο ή τη δουλειά που κρύβεται από πίσω. Είναι κάτι που έχω βιώσει και εγώ κατά καιρούς.

 Ποια είναι η Ελένη Φιλίνη πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας;

Δεν διαφέρει ιδιαίτερα από αυτό που βλέπει ο κόσμος. Είμαι ένας απλός άνθρωπος που αγαπά τη φύση, τα ζώα, τη ζωή και τη δουλειά του. Δεν έχω μάθει να παίζω ρόλους στην καθημερινότητά μου. Αυτό που είμαι φαίνεται. Και θεωρώ ότι τελικά αυτό είναι το πιο σημαντικό.