Μάριος Βαμβακάρης: Από τα social media στο πρώτο του βιβλίο

Είσαι ένα παιδί που σε έχουμε γνωρίσει από τα social media, το Ιnstagram και το TikTok. Πως ξεκίνησε αυτό το «ταξίδι» των social media; 

Ήταν λίγο από «σπόντα» βασικά. Εγώ ήρθα στην Αθήνα το 2018 για να σπουδάσω αρχιτεκτονική και έψαχνα κάποιο τρόπο να βγάλω τα δικά μου χρήματα για να μην έχω ανάγκη τους δικούς μου και να νιώσω λίγο αυτόνομος. 

 Στην αρχή δούλεψα σε ένα δικηγορικό γραφείο στην γραμματεία. Ώσπου μία μέρα μου έστειλε μια φίλη μου το story του Fipster στο instagram, που ζητούσε άτομο για τα social media, και λέω γιατί όχι. Κάνω λοιπόν μια παρουσίαση η οποία του άρεσε, και ξεκινήσαμε αμέσως. Σκέψου τον πρώτο ενάμιση χρόνο ήμουν μόνο πίσω από τις κάμερες. Σιγά σιγά άρχισα να εμφανίζομαι σε βίντεο, οπότε κύλησε το όλο πράγμα πολύ «οργανικά». Δεν ξύπνησα ξαφνικά μια μέρα και είπα «θέλω να ανεβάζω content», το πήρε το «ποτάμι» που λέμε.  

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα με αναγνωρίζουν από το content. Ακόμη και σήμερα δεν έχω σκεφτεί ότι αυτό που κάνω είναι δουλειά, παρόλο που αποτελεί το 90% του βιοπορισμού μου. 

Από το Youtube και το Tiktok στο πρώτο σου βιβλίο με τίτλο «Ζωγραφίζω για μένα». Τι μεσολάβησε σε αυτό το διάστημα;  

Πηγή: instagram (@zografiaaa)

Έφτασα τον Μάιο του 2025, σε ένα σημείο να έχω κορεστεί πάρα πολύ από τον κόσμο των social media. Παράλληλα ετοίμαζα και την διπλωματική μου για την αρχιτεκτονική, οπότε ήμουν αρκετά πιεσμένος. Ζήτησα λοιπόν ένα διάλειμμα και από τα παιδιά στο studio για να δω λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Βρέθηκα λοιπόν ένα ολόκληρο καλοκαίρι στο χωριό μου στην Αρκαδία, με ένα τετραδιάκι που σχεδίαζα και έγραφα κάποια κείμενα.  

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: «Αν θεωρεί κάποιος ότι είναι φτασμένος, είναι ήδη χαμένος»

 Γυρνώντας στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη, τα έστειλα σε ένα άτομο που εργάζεται σε διαφημιστική, γύρω από τον χώρο των εκδόσεων, καθώς μου είχε εκφράσει ότι της αρέσει η δουλειά μου. Της είπα «έχω ετοιμάσει αυτά, διάβασε τα και πες μου αν σου αρέσουν». Μετά από λίγες ώρες μου απάντησε ότι της αρέσουν πολύ και κάπως έτσι ξεκίνησε το βιβλίο. Και σε αυτή την περίπτωση δεν είπα ποτέ «ωραία τώρα ήρθε η ώρα να κάτσω να γράψω ένα βιβλίο». Κάπως πηγαίνουν πάντα από μόνα τους τα πράγματα. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ στην ζωή μου ότι θα βγάλω βιβλίο. Δεν είμαι ο τύπος που διαβάζει βιβλία, ούτε ο «βιβλιοφάγος» που παθιάζεται με μυθιστορήματα. 

 Έχεις δηλώσει ότι αγαπάς τη ραπ μουσική και αποτελεί έμπνευση για σένα. Θα έλεγες ότι είναι εμφανής αυτή η έμπνευση και στο βιβλίο σου; 

Εκατό τοις εκατό! Τα ερεθίσματα που δεν είχα από βιβλία που δεν διάβασα, τα έχω σίγουρα από την μουσική. Όταν ζωγράφιζα πάντα άκουγα μουσική. Ακόμη και τα κείμενα που γράφω στο βιβλίο,για μένα δεν είναι πεζά κείμενα. Για μένα είναι πιο πολύ στίχοι, έχουν μια μελωδία στο μυαλό μου. Η ραπ μουσική μου αρέσει και σαν κουλτούρα. Είμαι πάρα πολύ μέσα σε αυτόν τον «κόσμο».  

Για κάποιον που δεν γνωρίζει ποιος είσαι και ούτε το content σου στα media, πως θα περιέγραφες το βιβλίο σου με πολύ απλά λόγια; 

Κάποιος μου είχε στείλει κάποτε ένα μήνυμα στο instagram και με ρώτησε «γιατί να αγοράσω το βιβλίο σου;». Και εγώ του απάντησα «δεν ξέρω γιατί να το αγοράσεις, ξέρω μόνο γιατί το έγραψα αυτό το βιβλίο». Αυτό ισχύει όντως με το συγκεκριμένο βιβλίο. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω. Ακόμη και στο οπισθόφυλλο όταν μου ζήτησαν να βάλω μια περιγραφή τους είπα «δεν υπάρχει περιγραφή». Οπότε βάλαμε απλά μια φωτογραφία με το τατουάζ μου! Αχ πολύ δύσκολη ερώτηση μου έκανες τώρα! Δεν θα το περιγράψω! Αυτό που σου είπα και πριν, ξέρω μόνο τους λόγους που το έγραψα αυτό το βιβλίο. 

Πηγή: instagram (@zografiaaa)

« Μακάρι να μπορούσα να ζωγραφίσω ξανά όπως όταν ήμουν μικρός». Αυτή είναι η φράση με την οποία ξεκινάς το βιβλίο σου. Θα έλεγες ότι το «Ζωγραφίζω για μένα» είναι ένα μήνυμα, μία αφιέρωση στον μικρό Μάριο;   

 Κοίτα δεν ξέρω αν είναι μια αφιέρωση στον μικρό Μάριο, αλλά σίγουρα είναι μια «ωδή» στο ότι πράγματα που μικρός τα θεωρούσα «άπιαστα» όνειρα, τώρα τα βλέπω να πραγματοποιούνται. Πιο πολύ σημαίνει το ότι τότε είχα κάποια πράγματα που μου φαινόντουσαν αυτονόητα, υπήρχε μια «ελευθερία» στο οτιδήποτε. Από την άλλη σήμερα που έχω ό,τι επιθυμούσα τότε, δεν έχω αυτά τα «απλά» πράγματα, και αυτό είναι κάτι που με τρελαίνει. Είναι το τίμημα που πληρώνεις. Ποτέ δε θα έχεις 100% αυτό που θέλεις σε όλα.  

 Πιστεύω ότι ο μικρός μου εαυτός θα ήταν πολύ «γεμάτος» αν με έβλεπε τώρα. Όχι επειδή έχω καταφέρει κάτι τρελό. Απλά έχω καταφέρει πράγματα που ήθελα τότε. Αυτό είναι το σημαντικό. 

Νιώθεις ότι η αγάπη που πήρες και η «επιτυχία»- αν θες – του πρώτου σου βιβλίου, λειτουργεί ως επιβαρυντικός παράγοντας για το επόμενο βήμα;  

Και αυτό είναι μια πάρα πολύ μεγάλη κουβέντα. Σκέψου μόλις παρέδωσα το βιβλίο και ξεκίνησε η κυκλοφορία του, με ρώτησαν αμέσως και ο εκδοτικός μου οίκος άλλα και ο δικοί μου άνθρωποι «πότε να περιμένουμε το επόμενο;». Ακριβώς όμως επειδή είμαι ένα άτομο που δεν είχα προγραμματίσει ούτε το πρώτο μου βιβλίο, νιώθω ότι δεν είμαι ένα «ρομπότ» που θα γράφει βιβλία από εδώ και πέρα. Σίγουρα νιώθω ένα βάρος ότι πρέπει να κάνω κάτι αντίστοιχα καλό ή και καλύτερο, αλλά νομίζω αυτό είναι και ένα στοιχείο που σε βοηθά να εξελίσσεσαι μερικές φορές ώστε να μη μένεις στάσιμος.  

 Σίγουρα δεν είμαι το άτομο που θα έγραφε ένα βιβλίο του στυλ «Ζωγραφίζω για μένα 2.0» επειδή λειτούργησε ή είχε μια εμπορική επιτυχία. Νιώθω ότι θα με κράταγε περισσότερο στάσιμο. Για αυτό και έχω εκφράσει το ότι το επόμενο βιβλίο μπορεί να είναι σε 2 ή 3 χρόνια. Άμα δε γεμίσω εμπειρίες ή αν δε βρω ένα νέο ερέθισμα το οποίο θα με κάνει να γράψω ένα βιβλίο, δε θα γίνει. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να πιέσω κάτι απλά για να γίνει. Θέλω να έρθει πιο «οργανικά», για να έχει και μεγαλύτερη αξία. 

Ζωγραφική και social media: τι θέση θέλεις να έχουν στην καθημερινότητά σου μες τα επόμενα χρόνια; 

Άλλη μια πολύ καλή ερώτηση που δεν ξέρω αν μπορώ να στην απαντήσω! Όπως σου είπα και πριν δεν ξέρω καν ποιο θα ήθελα να είναι το επόμενο μου πρότζεκτ. Ίσως κάτι με μουσική, μια ταινία; Θέλω πολύ να εξερευνήσω και άλλους χώρους και να δω τι έχουν να μου δώσουν. Η ζωγραφική σίγουρα θα υπάρχει στα social μου μέσα στα επόμενα χρόνια, απλά δεν ξέρω αν θα είναι τόσο έντονη όσο και στην περίοδο του βιβλίου. Νιώθω ότι θα κάνει τον «κύκλο» της και αυτή η φάση και θα έρθει κάτι άλλο. Από τη μία με χαροποιεί πάρα πολύ. Από την άλλη, θα ήθελα να κρατήσει, αλλά μετά νιώθω ότι θα έμενα στάσιμος, όπως σου είπα.  

-Τα social media θα τα άφηνες; Θα έβλεπες τη ζωή σου χωρίς αυτά;  

Από τη μια, αν δεν ήταν το κομμάτι το βιοποριστικό θα σου έλεγα ότι θα τα άφηνα χθες. Από την άλλη καλώς ή κακώς χτίζεις μια σχέση η οποία σου δίνει μια αποδοχή, την οποία και εγώ αλλά και όλοι μας πιστεύω την έχουμε λίγο-πολύ ανάγκη.  

-Είχες πει άλλωστε και ο ίδιος ότι εάν δεν είχες τα social που έχεις, ίσως να μην ενδιαφερόταν και κάποιος εκδοτικός οίκος ώστε να βγάλεις το δικό σου βιβλίο. 

Καλά αυτό είναι σίγουρο για μένα. Πλέον όλα τα πράγματα καλώς ή κακώς κινούνται γύρω από το social. Έτσι όπως το βλέπω εγώ τώρα, είναι σαν να είναι τα σόσιαλ μίντια ο ήλιος και εμείς οι πλανήτες που κινούμαστε γύρω τους. Ορίζουν πάρα πολλά πράγματα. Η εύκολη απάντηση θα ήταν να σου πω ότι ναι, δεν θα ήθελα να έχω social, αλλά θα ήταν ψέματα! Θα ήθελα έστω και υποσυνείδητα να έχω μία ύπαρξη στα social media χωρίς να ξέρω πως ακόμα.  

Κλείνεις το βιβλίο σου με τη φράση «οι άσχημες ζωγραφιές μου είναι πιο σημαντικές από τα χαμογέλα». Είναι η ζωγραφική για σένα και η τέχνη γενικότερα το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή σου;  

 Είναι αυτό που έχει πει και ο Timothée Chalamet, «τι είναι η Γη χωρίς την τέχνη; Μια πέτρα»! Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τέχνη. Ξυπνάω και μου δίνει ένα κίνητρο καθημερινό, να θέλω να δω τα πράγματα καλύτερα. Αν η ζωή μου δεν είχε και τις κακές της στιγμές θα ήταν πολύ μίζερη. Μου αρέσουν αυτά τα σκαμπανεβάσματα.  

Με αυτή τη φράση λοιπόν μιλάω για την αποδοχή. Όσο «άσχημες» και να είναι οι ζωγραφιές μου και να φαίνονται στα μάτια κάποιου παιδικές, για μένα παραμένουν το ίδιο πράγμα. Είναι πολύ πιο σημαντικές από το να μου πει κάποιος μπράβο ή να έχω την αποδοχή του, που είναι κάτι στιγμιαίο. Για παράδειγμα, κάποιος που θα μου εκφράσει ότι του αρέσει η περσόνα μου ή του αρέσω σαν καλλιτέχνης, την επόμενη μέρα θα «περάσει» στον επόμενο. Οι ζωγραφιές μου από την άλλη όμως θα μείνουν για πάντα και θα ανήκουν για πάντα σε μένα. 

 Θα σε πάω σε λίγο «κλισέ» ερωτήσεις. Αν είχες μπροστά σου τον 18χρονο Μάριο, ποιο είναι το ένα πράγμα που θα του έλεγες;  

 Κοίτα θα μπορούσα να σου δώσω και εγώ μια «κλισέ» απάντηση, του τύπου «μη φοβάσαι και όλα θα ‘ρθουν»! Θα του έλεγα σίγουρα να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, να κάνει πράγματα τα οποία τον εκφράζουν, και όχι που του αρέσει να βλέπει. Πιστεύω είναι πολύ δύσκολο να βρεις τη δικιά σου ταυτότητα. Όλοι όταν είμαστε πιο μικροί, νομίζω ότι κυνηγάμε να κάνουμε πράγματα τα οποία έχουμε δει είτε να πετυχαίνουν είτε να λειτουργούν σε κάποιον άλλον. Δεν σημαίνει ότι σε εκφράζουν όμως. Όταν όμως βρεις τη δική σου ταυτότητα και κάνεις όντως αυτό που είσαι εσύ, τότε σίγουρα θα πετύχει. Εγώ για παράδειγμα αν έλεγα στον  18χρονο εαυτό μου πάρε ξυλομπογιές, ζωγράφισε ό,τι θέλεις και αυτό θα σε οδηγήσει στο να βγάλεις ένα δικό σου βιβλίο, όχι απλά δε θα το πίστευε. Θα μου έλεγε «μπρο τι λες;»   

Σε ένα παιδί που σε παρακολουθεί και θα ήθελε να κάνει τη δική του φάση είτε στα social είτε στην ζωγραφική, ποια συμβουλή θα έδινες 

 Σίγουρα να ψάξει τη δική του ταυτότητα και να πειραματιστεί. Να μην τον νοιάζει τι λένε οι άλλοι. Να βρει το δικό του εαυτό μέσα από αυτό και να μην πάει σε «πεπατημένες» που έχουν λειτουργήσει σε άλλα άτομα. Ίσως να δοκιμάσει πράγματα και να μη φοβάται να κάνει λάθος. Καλύτερα να κάνει 10 φορές λάθος, αλλά να είναι δικά του τα λάθη, παρά να πετύχει με κάτι το οποίο δε το νιώθει δικό του. Δε θα κερδίσει τίποτα από αυτό. Και η λέξη να «πετύχει» ίσως είναι λίγο περίεργη. Αν εσύ κάνεις κάτι το οποίο σου αρέσει θα σε γεμίσει σίγουρα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία.