Νίκος Ψαρράς: «Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να ξεκινάς κάθε φορά από την αρχή»

Μετρώντας πάνω από τρεις δεκαετίες διαδρομής στην υποκριτική, ο Νίκος Ψαρράς έχει καταφέρει να υπηρετήσει τόσο το θέατρο όσο και την τηλεόραση, ερμηνεύοντας ρόλους που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στο κοινό. Από το «Πρόβα Νυφικού» και τα “Εγκλήματα”, μέχρι τη “Μάγισσα”, το “Βραχιόλι της Φωτιάς” και το “Maestro”, συνεχίζει να αντιμετωπίζει κάθε νέα πρόκληση με την ίδια αγωνία και τον ίδιο ενθουσιασμό που είχε στα πρώτα του βήματα.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την αγάπη του για την υποκριτική, τις επαγγελματικές επιλογές που τον διαμόρφωσαν, την εμπειρία της Αμερικής, την οικογένειά του, αλλά και τις συμβουλές που δίνει σήμερα στους νέους ηθοποιούς.

Η σχέση σας με την υποκριτική ξεκίνησε πολύ νωρίς. Πότε καταλάβατε ότι αυτός ήταν ο δρόμος που θέλατε να ακολουθήσετε;

Από παιδί ένιωθα μια ιδιαίτερη χαρά κάθε φορά που συμμετείχα σε θεατρικές παραστάσεις ή σε οποιαδήποτε καλλιτεχνική δραστηριότητα. Αυτό το συναίσθημα ήταν τόσο έντονο, που πολύ νωρίς συνειδητοποίησα πως ήθελα να το βιώνω καθημερινά. Μάλιστα, όταν πέρασα στη Δραματική Σχολή, η μητέρα μου μού θύμισε κάτι που ο ίδιος δεν θυμόμουν: ότι σε ηλικία τεσσάρων ετών είχα δείξει την τηλεόραση και είχα πει πως κάποια μέρα θα βρεθώ εκεί.

Υπήρξε ποτέ κάποιο εναλλακτικό σχέδιο ή η υποκριτική ήταν μονόδρομος;

Η αλήθεια είναι πως δεν σκέφτηκα ποτέ σοβαρά κάτι άλλο. Οι γονείς μου ήθελαν να σπουδάσω Ιατρική, καθώς ήμουν πολύ καλός μαθητής και πίστευαν πως αυτή θα ήταν μια φυσική εξέλιξη. Εγώ, όμως, ένιωθα ότι η υποκριτική ήταν το μόνο που θα μπορούσε να με κάνει πραγματικά ευτυχισμένο. Βέβαια, όταν μπήκα στη σχολή, κατάλαβα πόση δουλειά απαιτεί αυτό το επάγγελμα και πόσα πράγματα είχα ακόμη να μάθω.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αναστάσης Κουγιάς: Ο νεαρός ηθοποιός από το «Σόι Σου» που κάνει τα πρώτα του δυνατά βήματα

Η «Πρόβα Νυφικού» αποτέλεσε σημείο αναφοράς στην πορεία σας;

Αναμφίβολα. Η αρχή σε αυτή τη δουλειά έχει μεγάλη σημασία, όχι μόνο για τον τρόπο με τον οποίο σε γνωρίζει το κοινό, αλλά και για το πώς σε αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοί σου. H “Πρόβα Νυφικού” μου έδωσε τη δυνατότητα να συνεργαστώ με σπουδαίους ανθρώπους, όπως ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο Γρηγόρης Βαλτινός και ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία και, όπως αποδείχθηκε, ένα πολύ σημαντικό ξεκίνημα.

Έχετε πει ότι η πορεία ενός ανθρώπου είναι αποτέλεσμα των επιλογών του. Υπάρχει κάποια επαγγελματική απόφαση που, κοιτώντας πίσω, θα αλλάζατε;

Όχι. Νομίζω ότι διαμορφωνόμαστε τόσο μέσα από τις επιτυχίες όσο και μέσα από τις αποτυχίες μας. Υπήρξαν δουλειές που δεν εξελίχθηκαν όπως τις είχα φανταστεί, όμως δεν θα άλλαζα κάτι. Έχω συμφιλιωθεί με το παρελθόν μου και πιστεύω ότι όλα συνέβαλαν στο να γίνω αυτός που είμαι σήμερα.

Υπήρξαν, ωστόσο, προτάσεις που αναγκαστήκατε να αρνηθείτε και αργότερα το μετανιώσατε;

Έχει συμβεί αρκετές φορές, κυρίως λόγω έλλειψης χρόνου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την περίπτωση των “Εγκλημάτων”. Όταν μου μίλησαν για τη σειρά, δεν μπορούσα να συμμετάσχω, γιατί είχα ήδη άλλες επαγγελματικές υποχρεώσεις. Τελικά εμφανίστηκα αργότερα σε ένα επεισόδιο, αλλά φυσικά αναρωτιέσαι πώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν είχες καταφέρει να συμμετάσχεις από την αρχή.

Για αρκετά χρόνια βρεθήκατε στη Νέα Υόρκη, όπου σπουδάσατε και εργαστήκατε. Τι αποκομίσατε από εκείνη την περίοδο;

Η Αμερική λειτουργεί με εντελώς διαφορετικούς όρους. Πρόκειται για μια βιομηχανία που απευθύνεται σε ολόκληρο τον κόσμο και, αναπόφευκτα, επηρεάζεσαι από αυτό. Επιστρέφεις με περισσότερα εφόδια και μια διαφορετική αντίληψη για τα πράγματα. Όταν όμως γυρίζεις στην Ελλάδα, οφείλεις να προσαρμοστείς στη δική της πραγματικότητα.

Σκεφτήκατε ποτέ να μείνετε μόνιμα στο εξωτερικό;

Θα μπορούσε να είχε συμβεί, αν οι συνθήκες είχαν εξελιχθεί διαφορετικά. Όμως η επιστροφή μου στην Ελλάδα έγινε την κατάλληλη στιγμή και δεν την έχω μετανιώσει ούτε λεπτό.

Τα τελευταία χρόνια σας έχουμε δει συχνά σε σύνθετους ή σκοτεινούς χαρακτήρες. Η συμμετοχή σας στη “Μάγισσα” σάς έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσετε μια διαφορετική πλευρά σας.

Ήταν κάτι που χάρηκα πολύ. Για χρόνια υποδυόμουν ανθρώπους με πιο σκληρά ή σκοτεινά χαρακτηριστικά. Ο Κανέλλος Γερακάρης, παρά τις αδυναμίες του, ήταν ένας άνθρωπος που αναζητούσε το δίκαιο και το καλό. Αυτό ήταν που με συγκίνησε περισσότερο.

Ήταν δύσκολο για εσάς να συμμετέχετε  στο “Βραχιόλι της Φωτιάς”;

Ήταν ένας ρόλος με τεράστια συναισθηματική ευθύνη, γιατί βασιζόταν σε αληθινά γεγονότα. Οι σκηνές που αναπαριστούσαν το Άουσβιτς ήταν ιδιαίτερα σκληρές. Ως άνθρωπος με κλειστοφοβία, βίωσα έντονα την ψυχολογική πίεση αυτών των στιγμών. Όταν αντιλαμβάνεσαι τι πέρασαν πραγματικοί άνθρωποι, η ευθύνη απέναντι στην ιστορία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.

Υπάρχει κάποιο είδος στο οποίο νιώθετε πιο κοντά ως ηθοποιός;

Αγαπώ πολύ την κωμωδία, παρόλο που δεν μου δίνεται συχνά η ευκαιρία να την υπηρετήσω. Είναι μια μορφή έκφρασης που προσφέρει μεγάλη ελευθερία και, όσο πιο ακραία είναι, τόσο μεγαλύτερη σοβαρότητα απαιτεί από τον ηθοποιό.

Από τους ρόλους που έχετε ερμηνεύσει, υπάρχει κάποιος που ξεχωρίζετε;

Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στον Θαργιανό, στην «Αγάπη Παράνομη» της ΕΡΤ. Ήταν ένας βαθιά εσωτερικός χαρακτήρας, ένας άνθρωπος που κουβαλούσε πολλά μέσα του. Ήταν ένας ρόλος που με συγκίνησε και τον θυμάμαι με μεγάλη αγάπη.

Πώς προέκυψε η συμμετοχή σας στο Maestro;

Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης επικοινώνησε μαζί μου και μου είπε ότι έγραφε έναν ρόλο έχοντας με συνεχώς στο μυαλό του. Εκείνη την περίοδο ήμουν ήδη φορτωμένος με γυρίσματα, πρόβες και παραστάσεις. Τελικά βρέθηκε χρόνος για δύο σκηνές και συμμετείχα. Του είπα, πάντως, ότι την επόμενη φορά θα ήθελα κάτι μεγαλύτερο.

Πώς βλέπετε την εξέλιξη της ελληνικής τηλεόρασης από την εποχή που ξεκινήσατε μέχρι σήμερα;

Νομίζω ότι οι αλλαγές έρχονται με αργούς ρυθμούς. Σήμερα ο τηλεθεατής έχει πρόσβαση σε εξαιρετικές παραγωγές από όλο τον κόσμο και πιστεύω πως θα είχε ενδιαφέρον να δούμε μεγαλύτερη τόλμη και περισσότερη διάθεση για ανανέωση και στη δική μας μυθοπλασία.

Τι είναι αυτό που εξετάζετε περισσότερο πριν πείτε το «ναι» σε μια πρόταση;

Φυσικά με ενδιαφέρει ο ρόλος, αλλά εξίσου σημαντικοί είναι οι άνθρωποι με τους οποίους θα συνεργαστώ. Ο σκηνοθέτης και οι συνεργάτες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην τελική απόφαση.

Με περισσότερες από τρεις δεκαετίες παρουσίας στον χώρο, αισθάνεστε ότι πλέον έχετε αποκτήσει μεγαλύτερη σιγουριά;

Καθόλου. Κάθε νέα δουλειά είναι σαν να ξεκινάς από το μηδέν. Παίρνεις έναν καινούργιο ρόλο και προσπαθείς να καταλάβεις πώς σκέφτεται, πώς κινείται, ποιος είναι. Δεν ξέρεις ποτέ αν αυτό που κάνεις θα φτάσει τελικά στον κόσμο όπως το έχεις φανταστεί. Αυτή η αγωνία παραμένει πάντα ζωντανή.

Έχετε σκεφτεί ποτέ να κάνετε μια μεγάλη παύση;

Θα το ήθελα πολύ. Μου αρέσουν τα ταξίδια και θα ήθελα κάποια στιγμή να έχω την πολυτέλεια να αφιερώσω αρκετό χρόνο σε αυτά. Πιστεύω πως τα ταξίδια ανοίγουν τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο. Είναι σαν τις σελίδες ενός βιβλίου αν δεν ταξιδεύεις, μένεις μόνο στην πρώτη σελίδα.

Ποια συμβουλή θα δίνατε στους νέους ηθοποιούς που κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα;

Να μην έχουν ως βασικό στόχο τη φήμη ή τα χρήματα. Η υποκριτική απαιτεί πολύ κόπο, μελέτη και αφοσίωση. Αν αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις και το αντιμετωπίζεις με σοβαρότητα, τότε μπορεί να γίνει η πιο όμορφη δουλειά στον κόσμο.