Takis: Η καλλιτεχνική πορεία ενός εμπνευσμένου δημιουργού
Δημιούργικος και πρωτοπόρος ο Takis όπως είναι το καλλιτεχνικό όνομα του Παναγιώτη Βασιλάκη, μάς δείχνει μια άλλη οπτική της τέχνης.
Ο Παναγιώτης Βασιλάκης ή αλλιώς ”Takis” όπως είναι το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο γεννημένος στην Αθήνα το 1925 ήταν ένας σπουδαίος ζωγράφος-γλύπτης και από τους πιο πρωτοπόρους εκπροσώπους της σύγχρονης εικαστικής σκηνής και της κινητικής τέχνης. Αυτό που τον έκανε ξεχωριστό ήταν ότι δημιούργησε έργα που κινούνται, πάλλονται, αιωρούνται και έμοιαζαν να έχουν την δική τους ζωή. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του είναι τα «Σινιάλα». Πρόκειται για μεταλλικές κατασκευές που υψώνονται προς τον ουρανό και κινούνται με τον άνεμο, σαν να επικοινωνούν με κάτι πέρα από το ορατό.
Ορισμένα άπο τα έργα του ήταν:
ΤΙΤΛΟΣ: MAGNETIC EVIDENCE ΥΛΙΚΟ: ΜΠΡΟΥΤΖΟΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 32x43x25 cm.
ΤΙΤΛΟΣ: ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΗΜΑ ΥΛΙΚΟ: ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ ΒΑΣΗ – ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ ΡΑΒΔΟΣ ΧΡΩΜΙΟΥ- ΜΠΛΕ ΦΩΣ ΦΑΚΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 216 cm.
ΤΙΤΛΟΣ: ΤΡΑΠΕΖΙ ΥΛΙΚΟ: ΜΕΤΑΛΛΟ, ΤΖΑΜΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΙΚΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 30Χ46Χ46 ΕΚ.
Ο ”Takis” ήθελε να περάσει στον κόσμο ότι όλα γύρω μας είναι ενέργεια και ας μην την βλέπουμε. Η πορεία του τον οδήγησε στο Παρίσι στα τέλη της δεκαετίας του ’50, που τότε ήταν από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά κέντρα στον κόσμο, όπου εκεί καθιερώθηκε διεθνώς. Τα έργα του εκτέθηκαν σε μεγάλα μουσεία και γκαλερί σε όλο τον κόσμο, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη του δεν είχε σύνορα. Τον ”Taki” δεν τον ενδιέφερε η απλή αισθητική τον ενδιέφερε η εμπειρία, η αίσθηση, η ενέργεια. Είχε μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, πίστευε ότι ένας καλλιτέχνης έχει χρέος να αποκαλύπτει τις δυνάμεις του σύμπαντος, να ανοίγει δρόμους σκέψεις και να φέρνει τον άνθρωπο πιο κοντά σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο.
Το 1986 επιστρέφει στην Ελλάδα όχι για να ηρεμήσει αλλά για να χτίσει κάτι δικό του. Υδρύει το Κέντρο Ερευνών για την Τέχνη και τις Επιστήμες στο Γεροβουνό Αττικής. Εκεί δημιούργησε έναν χώρο όπου τοποθέτησε πολλά από τα έργα του σε εξωτερικό χώρο καθώς πειραματιζόταν με ήχο, ενέργεια και μαγνητικά πεδία. Δεν ήταν απλά ένα ατελιέ αλλά ένα ζωντανό εργαστήρι. Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε δημιουργικός και μέσα από τα έργα του μας υπενθύμιζε ότι ”η τέχνη δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε, αλλά και αυτό που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, αλλά υπάρχει”…
