Η Κυψέλη με τα πόδια: Ένα οδιπορικό στο σπίτι μου

Λίγο παρελθόν κάτω από τα μπαλκόνια

Η καθημερινή βόλτα στη γειτονιά μου, ξεκινάει πάντα από την Άνω Κυψέλη, από εκείνο το κομμάτι που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν βρίσκεσαι καν στην Κυψέλη και συγκεκριμένα από την Αλεπότρυπα (έτσι αποκαλουμε εδώ τον λόφο Ελικώνα ), με αρχικό προορισμό την Φωκίωνος Νέγρη. Από εδώ η Αθήνα απλώνεται μπροστά σου σαν ανάγλυφος χάρτης με τη θέα να φωνάζει τσιμέντο, παρόλα αυτά να σου κόβει την ανάσα το πόσο ομοίομορφα αναδιπλώνεται. Κατηφορίζοντας λοιπόν, περνάω ανάμεσα από πολυκατοικίες διαφορετικών εποχών, σαν στρώσεις ιστορίας. Η Κυψέλη, που στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν προάστιο και τόπος αναψυχής, αστικοποιήθηκε στον Μεσοπόλεμο και από τη δεκαετία του ’50 γέμισε διαμερίσματα που έφεραν εδώ μια ακμαία αστική ζωή.

Λόφος Ελικώνα Κυψέλη

Από τον λόφο Ελικώνα στην Αγίας Ζώνης

Σκεπτόμενος όλα αυτά βρίσκομαι στην Αγίας Ζώνης. Ο δρόμος έχει τη δική του καθημερινότητα, μικρά μαγαζιά, φούρνους, γειτονικές αγορές και περαστικούς που χαιρετιούνται σαν να γνωρίζονται χρόνια. Δεν είναι το τουριστικό σημείο, αλλά είναι ακριβώς αυτό που αξίζει να δει ένας επισκέπτης για να καταλάβει την Κυψέλη από μέσα. Συναντόντας μερικούς γνωστούς μου στην παλιά πλατεία Σβίγκου, η οποία πλέον έχει μετονομαστεί σε πλατεία Ο Πλάτανος, λόγω καταρχάς του τεράστιου πλάτανου, ο οποίος σκεπάζει την πλατεία, αλλά και του πασίγνωστου μεζεδεδοπωλείου το οποίο φέρει το όνομα του δέντρου και αποτελεί πόλο έλξης για τους λάτρεις της απλής λουζίνας και της καλής παρέας, προχωράω προς το κέντρο της Κυψέλης. 

Ο Πλάτανος της Αγίας Ζώνης

Από την Αγίας Ζώνης στη Φωκίωνος

Φτάνοντας στο τέλος της Αγίας Ζώνης, ξεδιπλώνεται μπροστά μου η ιστορία. Περπατώντας τη Φωκίωνος, σηκώνεις το βλέμμα και πιάνεις τις προσόψεις των παλιών πολυκατοικιών, με τα χαρακτηριστικά μπαλκόνια και τις λεπτομέρειες που θυμίζουν την εποχή που η Κυψέλη ήταν το καινούριο της Αθήνας, ενώ δίπλα σου καφέ που είναι γεμάτα από νωρίς, τραπεζάκια που ξεχειλίζουν στο πεζοδρόμιο, παρέες που κάνουν στάση χωρίς βιασύνη, σε προσγείωνουν στην πραγματικότητα με έναν πολύ ευχάριστο τρόπο. Ακούς κουβέντες σε διαφορετικές γλώσσες, βλέπεις γονείς με καρότσια, ηλικιωμένους που κάθονται στα παγκάκια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ιλίου Μέλαθρον γνωστό ως Μέγαρο Σλήμαν

Τα φώτα της Φωκίωνος

Στη Δημοτική Αγορά

Λίγα μέτρα πιο μακρία, η Δημοτική Αγορά Κυψέλης, ένα κτίριο-σύμβολο που σήμερα λειτουργεί σαν σημείο συνάντησης: φιλοξενεί δράσεις, μικρές εκδηλώσεις, πρωτοβουλίες κατοίκων και ζωντανεύει την περιοχή πέρα από την καθαρά εμπορική της πλευρά. Είναι από τα μέρη που σε βάζουν στο κλίμα της Κυψέλης: μιας γειτονιάς που αλλάζει, αλλά δεν χάνει τη φωνή της.

Η Δημοτική Αγορά

Πεδίον του Άρεως

Κατηφορίζοντας την οδό Δροσοπούπλου, κατευθήνομαι πρός το Πεδίον.Μπαίνοντας στο Πεδίον του Άρεως αμέσως ο θόρυβος χαμηλώνει: φαρδιά μονοπάτια, δέντρα, δρομείς, οικογένειες, παρέες. Είναι η μεγάλη ανάσα της Κυψέλης, το μέρος που σε καθαρίζει από την ένταση των δρόμων.

Το Πάρκο Μας

Φαγητό & κλείσιμο της διαδρομής

Για να κλείσει όμορφα αυτή η βόλτα μου, ακολουθούμε με τους έτερους κυψελιώτες φίλους μου τις σταθερές της γειτονιάς. Ραντεβού στο Kick για καφέ και την πρώτη ανασκόπηση της μέρας, δεύτερη στάση στο Cultivos για πιο ήσυχο ρυθμό, έπειτα φαγητό στο Σχολαρχείο της Κυψέλης που λειτουργεί σαν σημείο αναφοράς όταν θες κάτι σίγουρο και με αίσθηση παλιάς Αθήνας. Αργότερα, η Αγίας Ζώνης μας “τραβά” σχεδόν αυτόματα προς το Έπρεπε για ποτό, γιατί εκεί συμπυκνώνεται η νυχτερινή κίνηση της γειτονιάς χωρίς να χάνει τον οικείο της χαρακτήρα. Και αν η έξοδος ζητάει ένα πιο πολιτιστικό κλείσιμο, το STUDIO Κυψέλης μπαίνει φυσικά στο πρόγραμμα, μια παράσταση ως τελευταίος σταθμός, πριν σκορπίσουμε στα γύρω στενά, σαν να ολοκληρώνεται ο κύκλος μιας βόλτας που ξέρουμε απ’ έξω, αλλά κάθε φορά την ξαναβλέπουμε αλλιώς.

Ιτς ε Βίλατζ